طراحی وب سایت

منبع: عصرارتباط
"در دوره وزارت آقای غرضی در مخابرات و پس از راه اندازی سیستم تلفن همراه در کشور، سرویس های مختلف به تدریج راه اندازی می شد. در اولین روزهایی که خدمات پاس کردن تلفن (دایورت) راه اندازی شده بود و هنوز اکثر مشترکان با این خدمات آشنا نبودند، در هیئت دولت، موبایل آقای دکتر نوربخش- رئیس کل بانک مر کزی- را به موبایل آقای محمد خان دایورت کردم. سه روز بعد در جلسه بعدی دولت آقای محمد خان با آقای میرزاده- معاون اجرایی رئیس جمهور- درد دل کرده بود که این آقای نوربخش کار عجیبی کرده و تلفن من را به افراد مختلف داده و هرکس با او کار دارد به من زنگ می زند. آقای میرزاده با احترام و ملایمت کنار آقای نوربخش نشسته و در مورد تلفن موبایل صحبت می کردند، دکتر نوربخش می گوید: نمی دانم چه شده این تلفن من چند روزی است که زنگ نمی زند. بالاخره سه نفری با هم مشورت کرده و نتیجه گرفته بودند که هر کاری بوده مرعشی کرده است، پیش من آمدند و حل مشکل را از من خواستند. من هم اول منکر این موضوع شدم که بعد از چانه زنی فراوان در آخر مشکل را حل و آن ها را با خدمات دایورت آشنا کردم."
این داستان که آن را سیدحسین مرعشی در وب سایت خود نقل کرده است، باید در سال 73 اتفاق افتاده باشد. همان سالی که تلفن همراه وارد ایران شد و طبیعتا، دولتیان اولین استفاده کنندگان از آن بودند. از آن تاریخ، 15 سال گذشته و حالا کمتر کسی است که با خدمات عادی تلفن همراه آشنایی نداشته باشد. اما داستان تلفن همراه ایرانی بعد از گذشت 15 سال، هنوز به میانه راه هم نرسیده و مثل سریال های کره ای تلویزیون، احتمالا حالا حالاها ادامه دارد.
گام های لرزان
از دهه 1960 فکر آزاد کردن تلفن از حالت ثابت و به کارگیری آن در مکان های مختلف در کشورهای اسکاندیناوی پا گرفت. کشورهای سوئد، دانمارک و فنلاند از پیشگامان تلفن های اتومبیل در جهان بودند که در اواخر دهه 1960 به بازار جهانی عرضه شد و در پی این موفقیت کشورهای اسکاندیناوی در صدد برآمدند این سیستم را تکمیل کنند.
در اوایل سال 1985 گروهی متشکل از 17 کشور اروپایی به نام (gms) به وجود آمد تا به صورت هماهنگ طرح تلفن سیار دیجیتالی را اجرا کند. هرچند طبق انتظاراتی که از آنان می رفت، موفق نشدند؛ اما در نهایت توانستند سیستمی ابداع کنند که در نوع و زمان خود بی عیب و نقص بود. در ابتدا قصد بر این بود که این سیستم جدید در اختیار کشورهای دیگر قرار نگیرد اما هزینه های سنگین این طرح آنان را واداشت که برای جلب رضایت مشتری تلاش کنند تا از این طریق هزینه ها سرشکن شود.
به دلیل نیازمندی سایر کشورها به فناوری جدید و بسیار کارآمد، تلفن همراه از سوی تمامی کشورها مورد استقبال قرار گرفت و در ظرف مدت کوتاهی این فناوری در سراسر جهان مورد بهره برداری قرار گرفت.
ایران نیز در سال های 55-54 درصدد استفاده از سیستم اولیه برآمد و پس از بررسی هایی که از سوی مخابرات آن زمان و کارشناسان خارجی صورت گرفت، این نتیجه حاصل شد که ایران سالانه کشش جذب 4 تا 5 هزار مشترک را دارد و اجرای طرح با 1000 شماره پیش بینی شد؛ اما این تلاش در آن زمان ناکام ماند.
پس از آن و با آمدن سیستم های جدید در سال 1367 وزارت پست و تلگراف و تلفن وقت، اقدام به طراحی تلفن سیار کرد و با یک تجدید نظر در این طرح، در سال 1372 تجهیزات آن خریداری شد و در مرداد ماه 1373 فاز اول این طرح به ظرفیت ده هزار شماره ای آغاز به کار کرد. همزمان با اجرای این طرح در تهران، طراحی مقدماتی سیستم تلفن سیار در کرمان نیز آغاز شد که در مرحله دوم طرح، مقرر شد تهران ضمن اتصال به این شهرها با ورودی و خروجی زیر زمینی و دریایی کشور نیز مرتبط شود و جزایر قشم و کیش در مرحله دوم تحت پوشش این طرح قرار گیرند.
خیلی طبیعی بود که در آن زمان، متقاضیان زیادی برای تلفن همراه وجود نداشته باشد. براساس آمار وزارت پست و تلگراف و تلفن آن روز، تنها 9 هزار و 200 خط تلفن سیار در سال 73 واگذار شده است. اما همین تعداد کم نیز برای آغاز داستان موبایل در ایران کافی بود.
مایه فخر فروشی
در سال های اولیه، استقبال چندانی از تلفن همراه در جامعه وجود نداشت و حتی در محافلی با واکنش های منفی، تلفن همراه سیستمی زاید و تجملاتی عنوان شد.
از بهمن 1374 چرخشی شگفت برای نام نویسی تلفن سیار پدیدار شد به طوریکه 200 هزار نفر متقاضی دریافت تلفن همراه شدند البته تقاضای استان های کشور به دلیل عدم آگاهی از کاربرد این وسیله ارتباطی کمتر بود و بیشترین تقاضا به شهروندان تهرانی اختصاص داشت که بیش از 130 هزار نفر برآورد می شد و همچنین مردم حومه تهران یعنی کرج، قزوین، ساوه و قم که با در نظر گرفتن شمار آنان رقم تقاضا به 150 هزار شماره رسید.
در پی استقبال غیر منتظره، طراحی برای گسترش تلفن سیار جهت یک میلیون مشترک پیش بینی شد و در این زمینه برای شهرهای مختلف کشور دستگاه های لازم به منظور راه اندازی این پروژه خریداری و نصب شد. سیستم تلفن سیار دیجیتالی ایران از کشور فنلاند خریداری شد که از نوع gms است و برخی از خریدها نیز در این چند ساله اخیر از زیمنس و نوکیای آلمان بوده است.
در سال 74 تنها 6 هزار و 707 ایرانی توانستند صاحب تلفن همراه شوند. اما رفتار مردم و نحوه استفاده از آن، نشان داد به سه گانه سعادت ایرانیان، یعنی خانه و ماشین و ویلا، موبایل هم افزوده شده است.
خدماتی نصفه و نیمه
از اوایل سال 82، یکی از خدمات رایج نسل 2 تلفن همراه کم کم به مردم عرضه شد. sms که چند سال بعد پیامک نام گرفت، گرچه از خدمات معمول نسل 2 است اما پس از چندین سال تازه به ایران وارد شد.
خدمات دیگری مانند نشان دادن شماره تماس گیرنده یا صندوق پستی پیامگیر (vms) نیز به مرور به مشترکان عرضه شدند و کم کم جای خود را در میان مردم باز کردند. در این سال ها سه پیمانکار خدمات ارزش افزوده، به میدان آمدند و انبوه پیامک های تبلیغاتی و اغلب آزاردهنده را برای مردم ارسال کردند. در برابر این ارسال های فله ای، مردم نیز توانستند پیامک هایی را به صورت انبوه برای شماره هایی بفرستند تا نظرسنجی انجام شود، مسابقه برگزار شود یا حتی کمک خیریه صورت گیرد. هرچند این ارسال ها و دریافت ها گاهی دردسرهایی نیز پدید آوردند که در نوع خود جالب بودند.
با این همه پس از 15 سال از آغاز حضور تلفن همراه در ایران، هنوز تمامی خدمات نسل 2 به مشترکان ارائه نشده است.
با آمدن اپراتور دوم تلفن همراه، خدمات نسل 5/2 نیز به مشترکان ارائه شد و موبایلی که در میان مردم به "دولتی" مشهور بود نیز پس از 2 سال این خدمات را ارائه کرد، اما باز هم همان داستان قبلی تکرار شد. خدمات نسل 5/2 هنوز به صورت کامل ارائه نمی شود.
نامی برای کودک
در همان سال 73 که تلفن همراه به ایران آمد، مخابرات ایران متولی انجام این کار شد. در سال های بعد شرکت ارتباطات سیار ایران متولی اصلی تلفن همراه شد و شرکت مخابرات ایران به صورت یک شرکت مادرتخصصی فعالیت کرد اما تا سال ها، تلفن همراهی که دست مردم بود، نام خاصی نداشت. هنگامیکه اپراتورهایی مانند تالیا و ایرانسل و اسپادان پا به میدان گذاشتند، گویی تازه مدیران دولتی به فکر افتادند برای کودک خود که دیگر نوجوان شده بود، نامی انتخاب کنند. "همراه اول" در سال 86 به عنوان نام تلفن همراه دولتی انتخاب شد و اندک اندک در میان مردم جا افتاد. حالا همه سیم کارت ها نام دارند.
رقبای خرد و درشت
در سال 1377، شرکت مشارکتی مخابرات سیار اصفهان با مشارکت شرکت صنایع فناوری کشور مالزی، شرکت مخابرات استان اصفهان و شرکت صنایع مخابراتی راه دور ایران تاسیس شد.
در 29 اردیبهشت 1380 پروانه اپراتور محلی اسپادان به شرکت سلکام مالزی اعطا شد و شرکت صنایع منابع فناوری کشور مالزی مجوز فعالیت در محدوده استان اصفهان را دریافت کرد و در سال 1381 نخستین سری سیم کارت های اعتباری خود را با پیش شماره 0931 توزیع کرد. در سال 1384 سهام طرف مالزیایی از شرکت صنایع منابع فناوری کشور مالزی به شرکت tm international انتقال یافت.
در سال 84، نیز تالیا پا به عرصه وجود گذاشت. تالیا در خرداد ماه سال 1384 مجوز نخستین شبکه مستقل تلفن همراه اعتباری ایران را دریافت کرد. این شرکت نه یک اپراتور مستقل که پیمانکار شرکت مخابرات ایران است.
مجری طرح تالیا، شرکت تعاونی اسلامی مجتمع صنعتی رفسنجان است.
این شرکت تاکنون نتوانسته است به تمامی تعهدات خود عمل کند و علیرغم پیش بینی ها، کمتر از یک میلیون مشترک دارد.
سرانجام اپراتور دوم تلفن همراه ایران پس از کش و قوس های فراوان، در ششم آذرماه 1384 مجوز فعالیت دریافت کرد. اندکی پیش از آن قرارداد سهامداران مابین شرکت گسترش الکترونیک ایران و mtn منعقد شده بود. صنایع الکترونیک ایران (صا ایران) و بنیاد مستضعفان، سهامداران شرکت گسترش الکترونیک ایران هستند. ایرانسل، در 23 مرداد ماه 1385 به ثبت رسید.
تلفن همراه محلی کیش نیز در جزیره کیش در خلیج فارس به صورت انحصاری خدمات عرضه می کند که مشترکان بسیار محدودی دارد.
موبایل داران
آمار دقیق و به روزی از مشترکان هر کدام از اپراتورهای تلفن همراه ایران در دست نیست، اما به صورت تخمینی می توان گفت همراه اول بیش از 31 میلیون مشترک دارد. ایرانسل با کمتر از 13 میلیون مشترک فعال در کشور در رتبه دوم قرار دارد و با پس از آن با فاصله ای زیاد تالیا است که کمتر از یک میلیون مشترک دارد. اپراتورهای محلی اسپادان و کیش نیز در مجموع کمتر از 500 هزار مشترک دارند.
ضریب نفوذ تلفن همراه در ایران هم اکنون حدود 55 درصد برآورد می شود.

منبع : اخبار فناوری اطلاعات و ارتباطات  تاریخ : 26   مرداد   1388  شاخه : موبایل